Stuur voor vlakke onderdelen een .dxf – de standaard in de branche voor 2D-frezen. Voor 3D-onderdelen en houtverbindingen is .step het beste. We accepteren ook .dwg, .ai, .f3d, .3mf en .stl – en als je alleen een schets of een foto hebt, is dat ook goed: we maken productieklare CAD-bestanden als onderdeel van de opdracht.

Drie regels die 90% van de problemen met bestanden voorkomen:

• Exporteer in millimeters, op schaal 1:1.
• Zorg dat elke vorm een gesloten contour is – geen onderbrekingen, geen dubbele lijnen. De machine freest langs vectorpaden, en van een onderbroken omtrek kan geen freesbaan worden gemaakt.
• Zet tekst om naar contouren voordat je exporteert, anders wordt je lettertype bij ons vervangen.

Stuur onderdelen als losse vormen in plaats van al op een plaat ingedeeld – onze nestsoftware deelt ze strakker op het materiaal in dan een handmatige indeling, en dat verlaagt direct je materiaalkosten. Is de draadrichting belangrijk voor een zichtbaar onderdeel, geef die dan aan.

Een frees is rond, doorgaans 4–8 mm in diameter. Dat heeft één belangrijk gevolg: een binnenhoek kan nooit volkomen scherp zijn. Een frees van 6 mm laat in elke binnenhoek een radius van 3 mm achter. Buitenhoeken worden wel scherp – dat is geen probleem.

Bij de meeste onderdelen is die kleine binnenradius onzichtbaar en onbelangrijk. Hij wordt een probleem in één specifiek geval: houtverbindingen. Als een vierkante pen in een vierkante sleuf moet schuiven, houden de afgeronde hoeken van de sleuf hem tegen – de pen blijft op de radii steken en komt nooit helemaal op zijn plaats.

De oplossing is een dogbone: een kleine ronde hoekuitfrezing in elke binnenhoek van de sleuf. De frees gaat iets voorbij de hoek en maakt ruimte vrij voor de scherpe hoek van het passende onderdeel. Een variant, de T-bone, legt de uitfrezing langs één kant – handig waar een zichtbare dogbone storend zou zijn.

Je hoeft dogbones niet zelf te tekenen. Vertel ons welke sleuven verbindingen zijn, dan voegen we de uitfrezingen toe waar ze nodig zijn. Teken je ze wel zelf (veel ontwerpers van parametrische meubels doen dat), stem de radius van de uitfrezing dan af op de frees – de meeste houtverbindingen frezen we met een frees van 6 mm.

Een vers gefreesde kant van multiplex of MDF is strak en haaks – echt scherp aan te voelen. Voor constructieve en verborgen onderdelen is dat precies wat je wilt: maximaal lijmoppervlak, nauwkeurige passing.

Voor onderdelen die mensen aanraken – tafelbladen, voorkanten van legplanken, kindermeubels, grepen, dienbladen – wil je de kant meestal gebroken hebben. Dat is een extra bewerking, en je kunt het profiel kiezen:

• Kleine afschuining (bijv. 1–2 mm onder 45°) – subtiel, modern, haalt alleen de scherpte weg.
• Afronding R3 – de populairste keuze: een zachte radius die prettig in de hand ligt en de kant bij gebruik ook veel beter bestand maakt tegen splinteren.
• Grotere radii (R6 en meer) of kantprofielen op maat – voor een zachter, meubelachtig gevoel.

Geef aan welke kanten gebroken moeten worden (vaak alleen de bovenzijde van de buitencontour) – alles breken, ook de sleuven van verbindingen, zou de passingen bederven. Weet je het niet zeker? Beschrijf hoe het onderdeel wordt gebruikt, dan stellen we een profiel voor.

Multiplex is een gelaagd materiaal, en het dekfineer kan langs de snede licht splinteren – kleine splinters van een fractie van een millimeter diep. Hoeveel daarvan acceptabel is, hangt volledig af van waarvoor het onderdeel dient, daarom bieden we drie niveaus:

De juiste keuze maakt verschil voor je budget: betalen voor geschuurde kanten bij onderdelen die in een korpus verdwijnen is weggegooid geld, en een standaardsnede op de kant van een blank gelakt tafelblad valt tegen. Vertel ons welke onderdelen zichtbaar zijn, dan combineren we de niveaus binnen één project.

Een plaat berkenmultiplex van ‘18 mm’ meet in werkelijkheid ongeveer 17,5–18,2 mm, afhankelijk van merk en levering. Voor de meeste onderdelen maakt dat niet uit. Voor klempassingen en constructies met insteekverbindingen is het cruciaal – een sleuf die op precies 18 mm is getekend, kan te los of onmogelijk strak uitvallen.

De eenvoudige oplossing: geef aan welke sleuven op het materiaal moeten passen, dan passen we ze vóór het frezen aan de gemeten dikte van de werkelijke plaat aan. Als vuistregel geeft een sleuf gelijk aan de werkelijke dikte een strakke passing; tel er 0,1–0,3 mm bij op voor een schuifpassing (en vergeet niet dat dekkende of blanke lak ook dikte toevoegt).

Materiaal is vaak de grootste kostenpost bij een CNC-opdracht, en het wordt per plaat ingekocht. Wie de standaardformaten kent, ontwerpt onderdelen die efficiënt te nesten zijn:

1250 × 2500 mm (meest gangbaar), 1525 × 3050 mm, 1525 × 1525 mm

2800 × 2070 mm, also 2440 × 1220 mm and 1220 × 3050 mm

2800 × 2070 mm

2500 × 1250 mm

4200 × 1300 mm

Drie praktische tips:

Tien identieke onderdelen zijn veel beter te nesten dan één. Maak je een prototype van iets dat je later in serie laat maken, vraag dan meteen beide prijzen.